Qoʻrqaman, ertaga men oʻlib ketsam, Yotar boʻlsam qumga botib koʻzlarim, Koʻnglimni koʻchkiday bosadi bir gʻam – Yigʻlashni ham bilmas mening qizlarim… Eng yaqin doʻstlarim gʻiybatim qilar, Eng zaif dushmanim ustimdan kular. Ular-ku, ne qilsa oʻzlari bilar, Yigʻlashni ham bilmas mening qizlarim… Shoir oʻlsa kim ham kuyinar deysiz, Madhiyaboz hozir suvarakday koʻp. Ular misli qishda tarnovdagi muz, Barmoq tegsa yerga toʻkilar toʻp-toʻp… Tildan qolsam koʻzda qotib yoshlarim, Koʻnglimdan boshqa bor axir, ne zarim? Yerlarga egilgan kuni boshlarim, Yigʻlashni ham bilmas mening qizlarim… Ular yosh. Oʻlimdan qoʻrqaman yomon, Chunki, dardiga hech quloq solmadim. Qabrimning ustida yigʻlasin debon, Qizlarim koʻzyoshin asray olmadim!