O‘tar qancha yillar to‘zoni, Yulduzlar — ko‘zyoshi samoni. O‘tar inson yaxshi-yomoni, Mehr qolur, muhabbat qolur. Qorachug‘da porlagan o‘sha, Iqboliga chorlagan o‘sha. Dunyoni tor aylagan o‘sha Mehr qolur, muhabbat qolur. Anor, sening yuzlaring suluv, Xumor, sening ko‘zlaring suluv, Yodda qolmas so‘zlaring suluv, Mehr qolur, muhabbat qolur. Oqib ketdi suvlarda Tohir, Zuhro yig‘lab qoldi qon bag‘ir. Kelganda ham qiyomat oxir, Mehr qolur, muhabbat qolur... Nima deysan, ey, g‘ayur inson? G‘iybatlaring qildi meni qon. Sen ham bir kun o‘tursan, inon, Mehr qolur, muhabbat qolur!