O‘rmon ichra yashar bir ona ayiq, Bola-chaqa bilan edi u suyuk. Qahraton qish kelib, qorlar yog‘ganda, Yemish topish mushkul bo‘ldi o‘rmonlarda. Och qolgan bolalar yig‘lar zor-zor, Ona yurak chiday olmas bu ozor. Yugurdi, izladi har yon, har taraf, Lekin topolmadi hech qanday sharaf. Oxiri u yotdi sokin bir joyda, Ko‘zida yosh bilan, og‘riq va dardda. Bolalari uchun jonini berdi, Ona mehrini shu tariqa ko‘rsatdi.